Μορφές | Πέντε εικαστικοί συνομιλούν εξερευνώντας την ανθρώπινη μορφή
επιμέλεια: Φώτης Σωτηρόπουλος
Στο επίκεντρο της παρούσας έκθεσης βρίσκεται η ανθρώπινη μορφή και επιχειρείται η συνομιλία πέντε σύγχρονων εικαστικών. Ο ρεαλισμός, η εξπρεσιονιστική γραφή και η αφαιρετική διάθεση συνυπάρχουν γόνιμα, επιτρέποντας στο κοινό να εκτιμήσει τις ποικίλες προσεγγίσεις που έχουν υιοθετήσει οι καλλιτέχνες για να αναπαραστήσουν την ανθρώπινη μορφή.
Η έκθεση επιθυμεί να αναδείξει την ανθρώπινη φιγούρα όχι απλά ως θέμα αλλά ως όχημα για προβληματισμό και κοινωνικό σχολιασμό. Οι πέντε εικαστικοί- ζωγράφοι κατά κύριο λόγο- μέσω των μορφών τους, θίγουν θέματα για τη σχέση με τον ίδιο τους τον εαυτό (αυτοπροσωπογραφίες), την μνήμη, τη σωματικότητα και σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Οι ΜΟΡΦΕΣ επιδιώκουν να εμβαθύνουν σε αυτές τις περίπλοκες αφηγήσεις, δείχνοντας πώς οι καλλιτέχνες έχουν αξιοποιήσει την ανθρώπινη φιγούρα για να αμφισβητήσουν και να προκαλέσουν τη σκέψη.
Στα έργα που παρουσιάζονται, η ανθρώπινη μορφή- ως πρόσωπο και σώμα- εμφανίζεται άλλοτε υπαινικτικά, άλλοτε ως «εγγραφή σχήματος μέσα σε ένα πεδίο άμορφης ύλης με δικά της κέντρα δυνάμεων» όπως θα έλεγε και η Ελένη Βακαλό, άλλοτε ως ανασύσταση μνήμης αλλά και ως ψυχολογικό αποτύπωμα.
Η χαράκτρια και ζωγράφος Αγγελική Αντωνέα χρησιμοποιώντας τεχνικές της χαρακτικής σε συνδυασμό με ζωγραφική, με αφαιρετική ματιά και χειρονομιακή γραφή, δημιουργεί μεγάλης εκφραστικότητας εξπρεσιονιστικά πορτραίτα εμβαθύνοντας στα συναισθήματα που γεννάει αυτή η αποτύπωση.
Η Ελένη Ζούμπα με επιρροές από το σωματικό θέατρο και την Ελληνική μυθολογία, εκθέτει τους προβληματισμούς της και θέτει ερωτήματα για τη σχέση τεχνολογίας και σώματος σε ένα δυστοπικό μέλλον. Σώματα ατελή και παραμορφωμένα, δίχως πρόσωπα και χέρια, αλλά ταυτόχρονα με μυώδη πόδια, σε μια αντιπαράθεση της κατάργησης του ορθολογικού με την ανάγκη στήριξης του ανθρώπου σε μία βάση, στην επαφή μας με τη ζωή.
Ο Φίλιππος Κούτρικας με έντονα ρεαλιστική γραφή δημιουργεί πολυπρόσωπες αλληγορικές συνθέσεις με προσωπικούς υπαινιγμούς και κοινωνικοπολιτική κριτική.
Ο Ορφέας Μπάτσιος αποτυπώνει τις μορφές οικείων του προσώπων σε προσωπικές στιγμές αλλά και την ανάγκη της εξερεύνησης της αυτοαναφορικότητας στην ζωγραφική του με μία μικρή αυτοπροσωπογραφία- πόσο εύκολο εν τέλη; «Λέγεται -και είμαι πρόθυμος να το πιστέψω- ότι είναι δύσκολο να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, αλλά ούτε και να ζωγραφίσει τον εαυτό του» Van Gogh (επιστολή στον αδελφό του Τεό).
Ο Δημήτρης Πετρολέκας σε έργα μικτής τεχνικής, εξετάζει την σχέση της μνήμης- προσώπων και χώρων- και της απώλειάς της και πως αυτή ανασυντίθεται με την καλλιτεχνική πράξη, ταυτόχρονα με την αστική εμπειρία όπως βιώνεται μέσα στο περιβάλλον της σύγχρονης μεγαλούπολης. Με αφετηρία τα προσωπικά του βιώματα, χρησιμοποιεί σπαράγματα εικόνων, θραύσματα μνήμης από οικείες στιγμές της καθημερινότητας και αναζητά να ανασυνθέσει τις μνήμες αυτές για να τις καταστήσει ζωντανές, γεμίζοντας τα «κενά μνήμης» όπως τα αποκαλεί.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες (με αλφαβητική σειρά):
Αγγελική Αντωνέα, Ελένη Ζούμπα, Φίλιππος Κούτρικας, Ορφέας Μπάτσιος και Δημήτρης Πετρολέκας.
Κορίτσια στον Εθνικό κήπο
Ακρυλικά σε καμβά
ΣΤΕΛΙΟΣ ΓΑΒΑΛΑΣ
Υδατόπυργος
Στο έργο Υδατόπυργος (2026), ο Στέλιος Γαβαλάς αντλεί μια προσωπική και συλλογική αναφορά. Η μεταλλική κατασκευή υψώνεται με ακρίβεια μηχανικής, συνδυάζοντας σίδερο, ορείχαλκο, χάλυβα και ακρυλικό σε μια σύνθεση καθαρών γραμμών. Η δεξαμενή παραπέμπει στη φύλαξη του πιο αναγκαίου πόρου για την ανθρώπινη επιβίωση. Σε συνθήκες αποκλεισμού, η πρόσβαση σε αυτόν καθορίζει την ίδια τη διάρκεια της ζωής. Η προσωπική εμπειρία του καλλιτέχνη συνδέεται με την καθημερινή θέα του πύργου και με τη φαντασιακή προέκταση της σκάλας προς τον ουρανό. Η κίνηση των νεφών γύρω από τη δεξαμενή ενεργοποιεί την ιδέα της εξάτμισης και της επιστροφής. Το έργο πραγματεύεται την κυκλικότητα του νερού και την επίδρασή του στην ιστορία και την εξέλιξη των κοινωνιών, εντάσσοντας την παιδική ανάμνηση σε μια ώριμη γλυπτική πρόταση.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ
Νερό και Μαύρη Σκιά
Στο έργο Νερό και Μαύρη Σκιά (1990), ο Γιώργος Καζάζης συγκροτεί μια χρωματική δίνη που αποτυπώνει την ενέργεια του νερού δίπλα σε μια σκοτεινή σύναξη ύλης με τελετουργικό χαρακτήρα. Η εικόνα απορροφά κινήσεις που φαίνεται να προέρχονται από το βάθος, ενώ οι αποχρώσεις του μπλε και του σκούρου πράσινου ενισχύουν μια εσωτερική διεργασία. Το κέντρο του έργου καθίσταται σημείο εστίασης· μια περιοχή όπου το χρώμα πυκνώνει και επιτρέπει στη σύνθεση να αποκτήσει διαβάθμιση. Ο Καζάζης, ενώ δεν επιδιώκει αναπαραστατική ακρίβεια, προσεγγίζει το νερό ως μέσο που περιέχει μια δική του εσωτερική δυναμική, ικανή να υποδεχθεί όσα εγγράφονται στο χρωματικό πεδίο. Αποτυπώνει μια κατάσταση ήρεμης ενδοσκόπησης, με το οπτικό πεδίο να ακολουθεί μια αργή κίνηση προς το εσωτερικό του έργου.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ
Οφηλία
Στην εγκατάσταση Οφηλία (2026), η Κωνσταντίνα Καραχάλιου επανεξετάζει την εμβληματική μορφή του Millais μέσα από ένα περιβάλλον που μεταφέρει το σώμα της ηρωίδας σε ένα σύγχρονο, αστικό κενό. Το μεταλλικό στοιχείο χαράσσει μια περιοχή εστίασης, όπου η εικόνα καταλαμβάνει τον χώρο ως υλικό τεκμήριο μιας ιστορίας που έχει ήδη χαραχθεί στη συλλογική συνείδηση. Το αποτύπωμα της Οφηλίας εντάσσει το υδάτινο μέσο στη δομή της εγκατάστασης, χωρίς να το παρουσιάζει άμεσα. Η Καραχάλιου ενδιαφέρεται για τη φόρτιση που δημιουργείται ανάμεσα στη θηλυκή παρουσία και στον περιβάλλοντα χώρο. Η επιτελεστική δράση που συνοδεύει το έργο, επανεγγράφει το σώμα από μια παλιά αφήγηση σε ένα νέο χώρο αναφοράς. Το οικείο μοτίβο αποκτά νέα πυκνότητα και αποκαλύπτει τις κοινωνικές όψεις που την σημαδεύουν.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ
Κελαρύσματα
Στο επιτοίχιο ηχοκινητικό γλυπτό Κελαρύσματα (2026), ο Γιώργος Κουτσούρης συγκεντρώνει ξύλο, μέταλλο, φελλό, ακρυλικό και μηχανισμούς σε μια κυκλική δομή που συσπειρώνεται γύρω από τον ήχο. Οι μικρές σφαίρες κινούνται επάνω στις χαραγμένες διαδρομές και συναντούν μεταλλικά σημεία, παράγοντας ένα ηχητικό αποτέλεσμα που παραπέμπει στη ροή του νερού, χωρίς την παρουσία του. Η συστηματική κίνηση δημιουργεί μια ακουστική συνέχεια, ένα πλέγμα από επαναλήψεις που αποδίδει την αίσθηση σταθερής κυκλοφορίας. Το έργο θέτει το ζήτημα της υποκατάστασης της φύσης από μηχανικά μέσα και παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο ο ήχος αναλαμβάνει τον ρόλο ενός κατάλοιπου φυσικής εμπειρίας. Ο Κουτσούρης διατάσσει μια εγκατάσταση που εξετάζει την ακουστική μνήμη του νερού και την πιθανότητα επιβίωσης της φυσικής εμπειρίας μέσα από τεχνητές μορφές ενεργοποίησης.
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΑΜΑΗΣ
Λειψυδρία | Παγόβουνο
Ο Νεκτάριος Μαμάης παρουσιάζει ένα δίπτυχο όπου το νερό γίνεται φορέας γεωγραφικών και κλιματικών μεταβολών. Στη Λειψυδρία (2026), δύο διακριτές ζώνες αποτυπώνουν τη συννεφιασμένη ατμόσφαιρα και τη στεγνή γη. Η υλικότητα μεταβάλλεται από περιοχή σε περιοχή, υπογραμμίζοντας τη σταδιακή εξάντληση των πόρων και την επίπτωση της παρατεταμένης ξηρότητας στο τοπίο. Στο Παγόβουνο (2026), η οπτική συναντά την κορυφή ενός παγόβουνου από ψηλή οπτική γωνία. Η ακουαρέλα καλλιεργεί μια υδάτινη αίσθηση, ενώ η καμπύλωση του ορίζοντα δηλώνει μια απόσταση που παραπέμπει στην αποκοπή του ανθρώπου από τη φυσική κλίμακα της γης. Τα δύο έργα συγκλίνουν σε μια ενιαία εικαστική παρατήρηση που καταδεικνύει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και την αστάθεια των υδάτινων αποθεμάτων.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΠΑΡΓΙΩΤΑΣ
H₂Whoa
Στο H₂Whoa (2026), ο Θοδωρής Μπαργιώτας αποδίδει μια μάζα νερού που μοιάζει να αποσπάται από κάθε γνώριμη κλίμακα. Η μορφή αιωρείται σε έναν χώρο χωρίς ορίζοντα, σαν να εξετάζει τη δική της ύπαρξη πριν οριστικοποιήσει μια πορεία. Οι ποικίλες χρωματικές στρώσεις υπαινίσσονται συσσωρευμένες επιρροές και εντάσεις. Το έργο κατευθύνει τη σκέψη προς την ιδέα ενός φυσικού πόρου που καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο τον χρησιμοποιούμε. Η παρουσία του αποκτά αυτοτέλεια, διατυπώνοντας ένα όριο απέναντι στην ανθρώπινη αδράνεια. Ο Μπαργιώτας προτείνει μια εικόνα όπου το νερό αναλαμβάνει θέση αυτόνομης δύναμης έχοντας επίγνωση της ίδιας του της αξίας. Η ζωγραφική απόδοση κυριαρχείται απο μια αίσθηση αναμονής, σαν να περιγράφει μια στιγμή πριν από μια σημαντική απόφαση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ
Άτιτλο
Το Άτιτλο (2025) του Δημήτρη Νικολακάκη είναι ένα κινητικό γλυπτό που επιστρατεύει νερό, μέταλλο, ύφασμα και μηχανισμό σε μια ενότητα που εξετάζει την ανάγκη διατήρησης ισορροπίας. Η κατασκευή οργανώνεται γύρω από την κυκλική ροή, προσδίδοντας στο γλυπτό ρυθμό και διάρκεια. Το ύφασμα, εγκιβωτισμένο στο εσωτερικό του μεταλλικού άξονα, δέχεται μια περιστροφική κίνηση που ομοιάζει με σύσφιξη. Το ενυδρείο ορίζει ένα καθαρό όριο παρατήρησης, προσδίδοντας στη ροή σαφή υλικότητα. Ο Νικολακάκης διαμορφώνει μια εικόνα συνεχούς προσπάθειας, μια πορεία με σταθερή ένταση. Το έργο ανιχνεύει ένα σημείο όπου η κίνηση και η ύλη συνυπάρχουν επίμονα σε διαρκή αναζήτηση μέτρου.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ
Αθέατα ύδατα
Ο Βασίλης Παφίλης, στα Αθέατα Ύδατα (2026), αντιμετωπίζει τον καμβά ως γεωλογική τομή με το νερό να δρα ως παράγοντας διαμόρφωσης. Οι ανάγλυφες υφές, αποτέλεσμα διαδοχικών επικαλύψεων, παραπέμπουν σε υπόγειες ροές που αφήνουν ίχνη πάνω στη μάζα του υλικού. Η χρωματική κλίμακα, σκοτεινή και πυκνή, θυμίζει το βάθος ενός τόπου που έχει δεχτεί μακροχρόνια υδάτινη δράση. Ενώ η εικόνα δεν αποδίδει ένα συγκεκριμένο τοπίο, διαμορφώνει μια εσωτερική αρχιτεκτονική της ύλης, της οποίας η ροή μετατρέπεται σε μηχανισμό αποτύπωσης. Ο Παφίλης εστιάζει σε διεργασίες που παραμένουν συνήθως αθέατες αλλά καθορίζουν την ισορροπία του φυσικού περιβάλλοντος. Το έργο ωθεί τον θεατή να σταθεί μπροστά και να αισθανθεί την αίσθηση βάθους, αφήνοντας τις λεπτομέρειες να αποκαλυφθούν σταδιακά.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΙΑΓΚΡΗΣ (Siagreece)
Ουκ εν τω πολλώ το ευ
Στο έργο Ουκ εν τω πολλώ το ευ (2026), ο Παναγιώτης Σιάγκρης (Siagreece) διερευνά τον τρόπο με τον οποίο το νερό μετατρέπεται σε παράγοντα που καθορίζει σχέσεις, επιλογές και κλίμακες ζωής. Τα υλικά σχηματίζουν ένα πεδίο ροής που αποκτά ιδιαίτερη δυναμική και αποτυπώνεται πάνω στον καμβά και στο ακρυλικό με τρόπο άμεσο. Ο σωλήνας και το ποτήρι αποτελούν σταθερά σημεία μέσα στη σύνθεση· παραπέμπουν στη διαχείριση ενός αγαθού που απαιτεί επίγνωση και οργανωμένη χρήση. Η υπερβολική παροχή νερού δεν μετατρέπεται σε ωφέλεια αλλά σε κατάσταση που ξεφεύγει από τον σκοπό της. Η βλάστηση εισάγει την ιδέα ότι το νερό δημιουργεί πάντα ένα νέο περιβάλλον γύρω του και πώς η χρήση του διαμορφώνει τον τρόπο που κατοικούμε τον κόσμο.
ΚΩΣΤΑΣ ΣΙΑΦΑΚΑΣ
Το ποτάμι δεν τόλμησε να παρασύρει τα χέρια μου
Στο έργο Το ποτάμι δεν τόλμησε να παρασύρει τα χέρια μου (2026), ο Κώστας Σιαφάκας εξερευνά το νερό ως πολλαπλή αναφορά: φυσική παρουσία, αναγκαίο αγαθό και παράγοντα που συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία. Το χαρτί συγκεντρώνει διαφορετικές εκδοχές του υδάτινου φαινομένου, από τη βροχή έως το πόσιμο νερό, δημιουργώντας μια σύνθεση μέσα στην οποία οι εικόνες συντάσσονται χωρίς ιεράρχηση. Παράλληλα, το έργο εγκαθιστά μια υπερρεαλιστική συνθήκη που επιτρέπει στις μορφές να λειτουργούν πέρα από το κυριολεκτικό τους περιεχόμενο και να υποδηλώνουν ανθρώπινη παρουσία μέσω της απουσίας της. Η χρήση μολυβιού ενισχύει την υλικότητα των μορφών και προσδίδει ακρίβεια σε στοιχεία που παραμένουν συνδεδεμένα με τη ροή. Ο Σιαφάκας διαμορφώνει μια περιοχή ήρεμης παρατήρησης, με το νερό να αποκτά συγκεκριμένη υπόσταση και να δηλώνει τη διαρκή ανάγκη που το συνοδεύει.
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Να πλύνετε τα πεζοδρόμια- έχουμε γεμίσει με παρελθόν
Η επιτελεστική δράση του Φίλιππου Τσιτσόπουλου Να πλύνετε τα πεζοδρόμια- έχουμε γεμίσει με παρελθόν (2026), New Theatre within Live Art, τοποθετείται στο κατώφλι μιας αθηναϊκής πολυκατοικίας, σε έναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, όπου η καθημερινότητα της πόλης συναντά τα ίχνη της πολιτισμικής της μνήμης. Στο έργο εμφανίζεται η φιγούρα του θυρωρού/επιστάτη, μια μορφή σχεδόν φαντασιακή της παλιάς Αθήνας. Η παρουσία του λειτουργεί ως συμβολικός φορέας φροντίδας και επιτήρησης του χώρου, αλλά και ως μεταφορά για τον διαχειριστή της μνήμης μιας πόλης. Κεντρικό υλικό της performance αποτελεί ένα σύνολο αρχείων και αποκομμάτων από θεατρικές παραστάσεις που σχετίζονται με το προσωπικό αρχείο του Μιμή Φωτόπουλου. Το υλικό αυτό λειτουργεί ως θραύσμα μιας θεατρικής και πολιτισμικής ιστορίας που έχει διασκορπιστεί στον χρόνο. Η δράση αναπτύσσεται γύρω από τη χειρονομία του πλυσίματος της εισόδου και του πεζοδρομίου, μια γνώριμη εικόνα της Αθήνας των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Η χρήση του νερού, μέσα σε έναν δραματικό και συχνά σουρεαλιστικό μονόλογο, μετατρέπει την πράξη καθαρισμού σε μια ασταθή σκηνική διαδικασία. Έτσι, η επιτελεστική αυτή δράση, γίνεται μια μικρή τελετουργία της πόλης, ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΝΙΩΤΗ
Αμυμώνη – ανάμνηση ζωής
Η Δήμητρα Χανιώτη, στην εγκατάσταση Αμυμώνη – ανάμνηση ζωής (2026), έχοντας ως αφετηρία τον μύθο της Αμυμώνης με αναφορές στη γονιμότητα και τη ζωή, επεξεργάζεται το ζήτημα του νερού μέσα από μια πράξη αθόρυβης καταγραφής. Το κέντημα πάνω στο χαρτί αποδίδει κατάλοιπα μιας καθημερινής υποδομής, στοιχείων που κάποτε εξασφάλιζαν τη ροή και τη διαθεσιμότητα ενός αγαθού βασικού για την ανθρώπινη παρουσία. Οι μορφές παρατάσσονται σε μια πορεία που θυμίζει σύστημα παροχής, τώρα όμως είναι πλέον απογυμνωμένο από κάθε λειτουργία. Η καλλιτέχνις ενδιαφέρεται για τη μετατροπή αυτών των απλών μηχανισμών σε αντικείμενα επαναπροσέγγισης. Το ίχνος τους αποκτά βαρύτητα, σαν να μεταφέρει το υπόλοιπο ενός κόσμου που άφησε πίσω του επαρκή αποθέματα. Το χαρτί εγκιβωτίζει αυτήν τη μετάβαση. Η ύφανση της Χανιώτη δημιουργεί ένα περιβάλλον επίκλησης στο οποίο το νερό δεν εμφανίζεται, αλλά παραμένει παρόν ως καταγεγραμμένη εμπειρία που εξελίσσεται σε νέες κατευθύνσεις.
ΕΡΑΤΩ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ & ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΣΙΑΓΚΡΗ
Αφροδίτη του Παραλιμνίου
Η Ερατώ Χατζησάββα και η Ραφαέλλα Σιάγκρη παρουσιάζουν με την Αφροδίτη του Παραλιμνίου (2026) μια φωτορεαλιστική πρόταση δημόσιας γλυπτικής που τοποθετείται στον πυρήνα ενός κυκλικού κόμβου. Η σύνθεση εντάσσεται στον ρυθμό της καθημερινής κυκλοφορίας και εγγράφεται στη συλλογική εμπειρία της διαδρομής. Το νερό καταλαμβάνει το κέντρο και κινείται σε αδιάκοπη ανακύκλωση εξάτμισης και επανόδου, συνομιλώντας με την περιμετρική κίνηση των οχημάτων και με την κυκλική τροχιά της παρατήρησης. Η μορφή της Αφροδίτης γεννιέται ως πολιτισμικό ίχνος που μεταφέρει ιστορική συνέχεια και τοπική αναφορά. Η δημόσια κλίμακα προϋποθέτει μέτρο, σαφήνεια και αντοχή. Η πρόταση εγκαθιστά έναν άξονα μνήμης μέσα στον σύγχρονο αστικό ιστό, επιτρέποντας στη γλυπτική να παρεμβαίνει ενεργά στον τρόπο με τον οποίο ο χώρος βιώνεται και νοηματοδοτείται.
HANTU (Weber+Delsaux)
Fountain
Στη video performance Hantu, το δίδυμο Weber + Delsaux ενορχηστρώνει μια σωματική πράξη που βασίζεται στη μεταφορά νερού από στόμα σε στόμα. Οι δύο ερμηνευτές, τοποθετημένοι αντικριστά μέσα σε ένα αστικό πάρκο, συνθέτουν μια αλληλουχία κινήσεων που συνδέει την αναπνοή και τον ρυθμό των σωμάτων με την κυκλοφορία ενός στοιχείου απαραίτητου για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανταλλαγή δημιουργεί μια διάταξη εσωτερικής ροής, απαλλαγμένη από αφήγηση ή μίμηση. Η αναφορά στο έργο Self-Portrait of a Fountain (1966-7) του Bruce Nauman προσφέρει ένα σημείο σύνδεσης με την ιστορία της επιτέλεσης και τον τρόπο με τον οποίο το νερό μπορεί να δηλώσει σχέση και παρουσία. Το έργο θεμελιώνει μια κατάσταση παρατήρησης· η πράξη της μεταβίβασης αποκτά διάρκεια και καλεί το κοινό να αναλογιστεί την ουσιαστική εξάρτηση του ανθρώπινου σώματος από το πόσιμο νερό.
PRESS
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ
